Pepernoten

Het is 1 december…..de feestmaand is aangebroken. Persoonlijk had ik allang het gevoel dat we in december zaten. De pepernoten liggen tenslotte al maanden in de supermarkt en overal ontdekte ik de afgelopen weken reeds vrolijk schitterende kerstverlichting. Dat laatste vind ik overigens ontzettend gezellig. Wat dat betreft hou ik wel heel erg van deze maand.

Met Sinterklaas en 5 December heb ik niks. Toen mijn zoon klein was, deden we er natuurlijk wel aan en dat was prima. De laatste jaren echter met het gedoe rond de zwartepietendiscussie vraag ik me af waar de essentie van het kinderfeest gebleven is. Een oude Hollandse traditie wordt de nek omgedraaid en waarom eigenlijk? Maar ik leg het naast me neer want we leven in een vrij land en iedereen heeft recht op zijn eigen mening.

Wat ik wel leuk vind aan Sinterklaas, eerlijk is eerlijk, zijn alle overheerlijke heerlijkheden (ja bewust de overtreffende trap). De pepernoten, chocoladeletters, speculaas, borstplaat, marsepein en banketstaven liggen in allerlei varianten in de winkels. Ik ben er dol op, het water loopt me alleen al bij de gedachte spontaan in de mond. Vol verlangen kijk ik ernaar, heel kort, dan loop ik snel door. Want al die heerlijkheden passen absoluut niet binnen mijn huidige eetpatroon van Weight Watchers. Met de 23 punten die ik per dag te besteden heb, kan ik me meer dan een paar pepernoten of 2 speculaasjes niet veroorloven. Van de rest van al het lekkers kan ik alleen maar dromen.

Ergens de komende weken zal ik best een keer in de fout gaan want buiten Sinterklaas en Kerst hebben we deze maand ook de verjaardag van zoonlief te vieren. Daarnaast ga ik nog een weekendje weg met een vriendin en zal mijn moeder op Oudejaarsdag haar talenten als oliebollenbakker weer uitgebreid demonstreren.

De enige “guilty pleasure” die ik me echt heel bewust heb toegekend deze maand is een zak chocolade kruidnoten. Ik ben dol op deze pepernoten en weet dat ik er niet van af zal kunnen blijven. Wat me met Pasen gelukt is met de chocolade-eitjes (geen enkel eitje genomen toen), gaat me nu zeker weten niet lukken. Daarom mocht ik van mezelf 1 zak pepernoten kopen en er vanaf  vandaag van snoepen. Enne……op is op! 

Er zit 300 gram in de zak en als ik hem in één keer leeg zou eten, heb ik mijn totale Weight Watchers puntenrantsoen van 3 dagen huppekee zomaar besteed. Dit doe ik natuurlijk niet, ik ga er langzaam en bewust van genieten. 

Denk ik.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogs

LINDA.

Het is dinsdag, eind van de middag. Ik heb wat boodschappen gedaan en ben net thuis. Ik hang mijn jas op, trek mijn pantoffels aan en haal de boodschappen uit de tas. Ik leg ze op het aanrecht en word afgeleid door mijn mobiel. Oh ja, ik moet nog een mail beantwoorden, schiet het door mijn hoofd. Terwijl ik daarmee bezig ben, hoor ik de brievenbus, direct gevolgd door een doffe bons. Ik loop naar de gang en ja hoor, het is de nieuwe

lindalogo_midres-900x300

Vijf minuten later heb ik de mail beantwoord en ligt  LINDA. nummer 172 voor me op tafel. Gisteren zag ik al op Instagram (ja ook ik heb het) dat de cover gesierd wordt door Linda de Mol samen met Prinses Mabel. Ik moet bekennen dat de prinses er stralend op staat en ik denk: Good for you.

Ik ben al vele jaren geabonneerd op de LINDA. Ik kocht hem altijd los, maar toen kwam die aanbieding van “dekbedovertrekken met je naam op de hoofdkussens cadeau bij een jaarabonnement”. De overtrekken waren zwart met op de kussenslopen de mogelijkheid in het wit een woord te laten drukken, bijvoorbeeld je naam. Ik was er helemaal weg van, zag ze al pontificaal bij ons op bed liggen. Wilco zei: Dan neem je toch een abonnement! Zo gezegd, zo gedaan. De overtrekken waren prachtig, maar gezien mijn “hang naar gemak” hebben ze niet lang dienst gedaan. Na de eerste keer wassen waren ze enorm vaal geworden en dermate gekreukt, dat ik ze never nooit meer goed kreeg, hoe ik ook mijn best deed met het stoomstrijkijzer. Een totale flop dus die overtrekken wat mij betrof, maar van het nemen van een abonnement op LINDA. heb ik nooit spijt gehad.

Het eerste dat ik altijd doe met de LINDA. is zorgen dat alle, ongetwijfeld goed bedoelde, “monsters” eruit zijn. Die zakjes met shampoo, gezichtscrème of lotion en van die kartonnen kaartjes waarin ergens de geur van een nieuw parfum verstopt zit, maken mij onrustig. Een tijdschrift is een soort boek en een boek is glad, niet bobbelig. Ik weet het, het zal een neurotisch trekje zijn, maar ik kan pas genieten van de LINDA. als al dat geneuzel eruit is. Dan sla ik het blad open en blader door naar de Editorial, natuurlijk geschreven door Linda de Mol herself. Die lees ik altijd meteen. Briljant vind ik ze en vaak zeer herkenbaar voor mij. Dit met name omdat we van dezelfde generatie zijn en beiden moeder van een kind cq kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd.

De rest van het magazine blader ik daarna door zonder verder een artikel te lezen. Ik check snel wat er deze keer zoal in staat: Lies Visschedijk komt voorbij in een super leuke bloes, het interview van Linda met Prinses Mabel is voorzien van mooie, ongedwongen foto’s van de prinses en meerdere kind-bruidjes vertellen hun verhaal. De helft van de meisjes staat onherkenbaar op de foto omdat er natuurlijk reprimandes volgen als bekend zou worden dat ze mee hadden gewerkt aan deze interviews. Vreselijk, ik heb met deze kinderen te doen.

Ik sla het blad dicht want de boodschappen liggen nog steeds op het aanrecht, de vaatwasser moet ook nog leeggeruimd worden en het is bijna etenstijd. LINDA. zal verder tot vanavond moeten wachten, want pas na gedane arbeid vind ik de rust om te lezen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogs

Writers block

writers block 3      Totaal verbaasd was ik een paar dagen geleden toen ik ontdekte dat mijn laatste blog dateert van mei vorig jaar. Dat is bijna anderhalf jaar geleden! Natuurlijk wist ik best wel dat ik niet recent een blog had geschreven, maar zelf dacht ik, dat ik een aantal maanden terug nog wel iets had gepubliceerd. Niet dus.

Ik probeer te bedenken waarom dit zo gelopen is.

Toen Wilco nog leefde, schreef ik vaak over gebeurtenissen in ons leven. Dat kon, want Wilco was ook heel actief op social media en ik wist dat hij het geen probleem vond als ik iets over ons leven deelde. Nu ik mijn blogs terugkijk, kon ik het eerste jaar na zijn dood blijkbaar nog wel het één en ander schrijven. Daarna werd het allengs minder. En dat is nu ook wel begrijpelijk.

Mijn leven als echtgenote en minnares van een man die volop in het levens stond en genoot van zijn sportieve hobby’s en (stief)moeder van drie pubers die allen hun sores hadden, was ineens veranderd in een leven als weduwe met een puberzoon. Van de ene op de andere dag, zonder waarschuwing, zonder voorbereiding. Wat doe je in dit soort situaties? Wat doe je als je flink struikelt en valt? Het enige dat je kunt doen: opstaan en verder gaan.

Toen ik eenmaal mijn leven weer op de rit had en gewend was geraakt aan mijn nieuwe situatie, was er meer dan een jaar verstreken. Langzaam merkte ik dat ik weer openstond voor een eventuele nieuwe relatie. Ik was toen tenslotte pas 52 jaar en voelde in mijn lichaam flink de huidhonger knagen. Ik heb dat jaar een paar mannen ontmoet die daadwerkelijk iets voor me betekent hebben, maar tot een relatie is het niet gekomen. Achteraf gezien is dat ook goed zo.

Vierenhalf jaar na Wilco’s dood woon ik nog steeds samen met mijn zoon. Hij heeft zijn Havo diploma vorig jaar behaald en volgt inmiddels een studie. Ik ben helemaal gewend aan mijn leven zoals het nu is en ben dankbaar te kunnen zeggen dat ik weer gelukkig ben. Ik heb veel lieve mensen om me heen, familie en vrienden, en ik geniet van de dingen die ik doe. Mijn werk geeft me veel voldoening en zorgt ervoor dat ik deel blijf uitmaken van de maatschappij. Er is geen nieuwe man in mijn leven. Toch doe ik leuke dingen zoals uit eten gaan, naar de bioscoop, weekendje-weg, op vakantie en noem maar op, samen met de mensen om me heen. Daar geniet ik enorm van. Maar ik kan ook gewoon lekker thuis op de bank zitten met mijn haakwerk en een serie op Netflix kijken.

En zo kom ik terug op het feit dat mijn blogs langzaam minder werden en uiteindelijk verdwenen en wat daar de reden van zal zijn geweest. Heel precies weet ik het eerlijk gezegd niet. Deels zal het te maken hebben met de privacy die ik iedereen in mijn leven gun. Dat ik mijn doen en laten wil delen in mijn blogs wil niet zeggen dat degenen om mij heen dat ook willen. En voor de rest zal het toch een writers block zijn geweest.

Hoe dan ook, ik ben er weer. Denk ik. Nu maar afwachten hoe het zich ontwikkelt.

 

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogs

Examenstress

 

Vandaag beginnen 213,168 leerlingen aan hun schriftelijke eindexamens. Er doen 112.601 vmbo’ers, 59.836 havisten en 40.731 vwo’ers examen.
Bron: AD

 

Mijn zoon zit in het laatste jaar van de Havo en vandaag zijn de examens begonnen. Hij trapt af met scheikunde. Hij vertrok vanmiddag met zijn rugzak, waarin naast de praktische zaken ook plek was ingeruimd voor een flesje water en een lunchbox met etenswaren. Deze laatste selectief door hem gekozen om de innerlijke mens verzorgd te houden, zodat hij goed gefocust blijft. Ik gaf hem nog een extra “good luck” knuffel en zwaaide hem uit. Ik keek naar deze lange, halfvolwassen knaap met een baard van een paar dagen en dacht aan dat mannetje van 12 dat destijds voor het eerst naar de Havo ging op zijn (toen nog) veel te grote fiets.

Achteraf zijn die 5 jaar omgevlogen, zo lijkt het. Ik weet nog precies dat we in januari 2012 scholen gingen kijken. We bezochten drie scholen en zoonlief koos van deze “drie kwaden” voor de school die het dichts bij huis lag. Voor hem geen ellenlange fietstochten door weer en wind, maar hip-hop-hup snel naar school (lees: op het laatste moment) en nóg sneller weer naar huis. En niet te vergeten de mogelijkheid om een tussenuur lekker thuis door te brengen in plaats van te moeten blijven hangen in de recreatieruimte van school.

In die vijf jaar is er natuurlijk veel gebeurd. Het meest aangrijpend was ook voor mijn zoon de dood van Wilco. Hij was net 14 en werd die avond geconfronteerd met een hulpeloze moeder die met zijn dode stiefvader in de armen op de grond zat….. Dat gaat bij een volwassene al niet in de koude kleren zitten, laat staan bij een kind. Ook waren er dingen die hem privé erg bezig hielden en had hij in verband met zijn gezondheid soms moeite zich op school te focussen. Maar hij heeft doorgezet en is er gekomen, met nu het eind in zicht. De komende twee weken moet nog flink te beuk erin, maar daarna kan het schooljaar, en daarmee zijn Havo-tijd, afgesloten worden met de Gala-avond.
En dan begint denk ik de meest spannende periode: het wachten op de uitslag.

Zover is het echter nog niet, dus ook voor mij zullen de komende weken best stressvol zijn. Dat was het hele jaar eigenlijk al een beetje, zeker de laatste maanden. Steeds weer proberen je kind te motiveren en aan te sporen nèt even die extra stap te doen. Gesprekken die door je puber afgedaan worden als “je zit weer te preken” en “ja ja, ik weet het nou wel”. Het viel me niet mee, maar ja, ik ben zijn moeder. Wat zou ik voor moeder zijn als ik deze gesprekken niet met hem had? In mijn beleving geen goede, dus ik ben blijven praten.
Daar is het nu wel klaar mee, de boodschap die ik heb proberen over te brengen moet inmiddels geland zijn. Ik zal hem de komende twee weken heus nog wel achter de broek zitten, maar niet meer “preken” en hem in plaats daarvan wat extra vertroetelen. Dat mag best, ik ben tenslotte zijn moeder.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogs

Het leven gaat door

De sterfdag van Wilco nadert. Drie jaar geleden is het nu en ik ben er in deze periode net zo mee bezig als vorig jaar en het jaar daarvoor. Het is iets dat ik niet uit kan zetten, het is er gewoon. Op de meest onverwachte momenten komen er herinneringen in me op van de weken en dagen voorafgaand aan Wilco’s dood: onze vakantie naar Gran Canaria net na Valentijnsdag, de nieuwe auto die we begin maart ophaalden en die hij de dag erna vol trots meenam naar zijn werk, de fietstocht met zijn collega op de middag voor zijn dood, waarvan hij zeer voldaan terugkwam…. Ik zie hem nog binnenkomen: een brede glimlach op zijn gezicht, zó genoten had hij van de rit. Enthousiast vertelde hij erover, onderwijl zijn wielrenschoenen uittrekkend op de mat bij de achterdeur. Ik kan het beeld nog steeds zo oproepen.
Maar ook de nare beelden dringen zich aan me op: Wilco levenloos in mijn armen, hoe hij midden in de woonkamer op de vloer lag met allemaal hulpverleners om zich heen, het reanimeren en het gebruik van de defibrillator dat niks opleverde. Ik weet nog dat ik dacht: op tv zou het hart van de patiënt nu gewoon weer op gang komen….. Maar dit was geen tv, dit was realiteit.

Wat ik wederom het afgelopen jaar geleerd heb, is dat het leven gewoon doorgaat en het aan mij is om er iets van te maken. En dat doe ik ook, tenminste, ik doe er mijn best voor. Ik ben verder gegaan met mijn nieuwe leven. Een leven waaraan ik gewend ben geraakt en dat nu voor mij goed voelt. Samen met mijn zoon Mark heb ik het fijn en ik kan heel eerlijk zeggen dat ik gelukkig ben.
De relatie met de man waarover ik vorig jaar in mijn blog vertelde, heeft het niet gered. Dat wil zeggen niet in traditionele zin. Zijn overvolle rugzak bood hem geen ruimte om met mij de relatie aan te gaan, die we beiden graag zouden willen. We zijn nog steeds goed bevriend en we zien elkaar regelmatig, maar van een vaste relatie is geen sprake meer. Nu ik me daarbij neer heb gelegd, is het voor mij ook prima zo. Ik doe heel veel leuke dingen met heel veel lieve mensen om me heen en soms vraag ik me af of ik überhaupt wel ruimte zou hebben voor een nieuwe relatie.

Hoe goed ik me ook voel, deze dagen blijven lastig. Dapper probeer ik me er doorheen te slaan. Graag was ik net zoals vorig jaar een weekendje ergens heen gegaan met Mark. Toen logeerden we twee nachten op de s.s. Rotterdam, een voormalig passagiersschip van de Holland-Amerika Lijn, dat in de Maashaven in Rotterdam ligt en tot hotel omgebouwd is. Heerlijk is het het daar, vooral de watertaxi’s vinden we fantastisch. Samen met Wilco genoot ik in augustus 2012 van een weekend op dit schip en toen al was ik helemaal weg van de belevenis die het te bieden heeft. Cruisen zonder te varen, echt een ervaring! Ik schreef er destijds een blog over op Mams at Work.

Helaas gooit de toetsweek van Mark dit jaar roet in het eten. Hij zit in zijn examenjaar en moet alle zeilen bijzetten. Dus is het voor hem leren geblazen dit weekend en kunnen we er niet even tussenuit. Ik zal dus een andere manier moeten vinden om mezelf af te leiden. Ervaring leert, dat dat zeker gaat lukken, want ik ben tenslotte creatief genoeg.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogs

Waar een bad al niet goed voor is

in-bad-3Het is zondagmiddag rond de klok van 1 uur. Ik heb pyjamadag, dus ik hou het rustig vandaag. Na een was in de machine gedaan te hebben, loop ik de badkamer binnen om te gaan douchen. Mijn blik valt op het ligbad, waarvan ik uiterst zelden gebruik maak. In een vlaag van verstandsverbijstering besluit ik dat vandaag één van die zeldzame momenten is en zet de kraan aan om het bad vol te laten lopen. Sinds Oudejaarsdag ben ik ziek. De huisarts, die ik uiteindelijk na 3 weken heb geraadpleegd, gaf aan, dat ik het (griep)virus heb dat momenteel heerst en heel hardnekkig is. Hij zei er meteen bij dat het wel 4 tot 6 weken kon duren. Nou, lekker dan! Twee keer binnen een paar weken heb ik me op mijn werk ziek moeten melden en dat is iets dat in jaren niet voorgekomen is. Telkens als ik een stuk opgeknapt ben, begint het weer opnieuw. Dus misschien is een warm bad precies wat ik nu nodig heb en ga ik me eindelijk wat beter te voelen.

Ik plaats een krukje naast het bad met daarop mijn mobiel, de Libelle en een handdoek. Op de badrand zet ik een blikje cola. Tevreden overzie ik het geheel en even later lig ik in het warme, schuimende water. Ik pak de Libelle en overweeg of ik een muziekje op zal zetten. Nee, toch maar niet. Ik heb amper de Libelle opengeslagen of de wasmachine meldt met zijn indringende piepgeluid dat hij klaar is. Heel fijn, ware het niet dat hij een hele poos blijft piepen en daar kan ik nu even niet tegen. Ik stuur een whatsappje naar mijn zoon die op zijn kamer zit en gelukkig stopt het gepiep even later. Heerlijk die rust.

De Libelle heb ik al vlot gezien. De onderwerpen kunnen me niet zo boeien en ik leg het tijdschrift aan de kant. Ik dompel mezelf zoveel mogelijk onder in het warme water en moet bekennen dat het best lekker is. Ik kijk naar mijn voeten die uit het bad steken en bedenk me, dat het bad eigenlijk minstens 20 centimeter langer had moeten zijn. Hoe deed Wilco dit eigenlijk als hij in bad ging? Die was nog eens 20 centimeter langer dan ik. Ik kan het niet meer voor de geest krijgen. Over een maand is hij al weer 3 jaar weg. De tijd vliegt als je het achteraf bekijkt.

Ik lig heel relax in bad en mijn gedachten gaan alle kanten op. Meerdere onderwerpen passeren de revue en regelmatig denk ik: daar zou ik best een blog over kunnen schrijven. Ik weet heel goed, dat ik al een hele poos geen blog meer heb geschreven. En het is ook niet, dat ik niks te vertellen heb, maar nu Wilco er niet meer is, lijkt het wel alsof mijn motivatie weg is. Hij was altijd zo actief op social media en door hem ben ik ook met mijn eigen blogsite begonnen. Hij steunde me altijd, stimuleerde me en was trots op me. Ik heb meerdere korte verhalen geschreven en meegedaan aan diverse schrijfwedstrijden. Hij las altijd ieder verhaal en gaf zijn mening en advies. Dat was enorm fijn en dat mis ik nu.

En zo kwam ik vanmiddag tot het besef dat ik weer moet gaan schrijven. En belangrijker nog: dat ik dat eigenlijk ook heel graag weer wil. Blogs, verhalen, gedichten…..het maakt niet uit wat, als ik maar weer schrijf. Dus heb ik meteen de koe maar bij de horens gevat en hier is het resultaat: mijn eerste blog sinds een half jaar!

Ik ben best trost op mezelf en ik hoop van harte dat dit mijn eerste stap is op een nieuwe, en vooral lange, “schrijfweg”.

2 reacties

Opgeslagen onder Blogs

Zaterdaggevoel

ontbijtHet is maandagmorgen, de laatste week van mijn vakantie is ingegaan. Gisteravond zijn zoonlief en ik teruggekomen van een korte city-trip naar Stockholm. Alhoewel alles in ons hotel heel goed was, vond ik het fijn weer in mijn eigen bed te liggen.

De zon schijnt volop als ik opsta en ik zet het slaapkamerraam open. Genietend kijk ik naar buiten. Het is heel helder en belooft een mooie dag te worden. Beneden pak ik de krant uit de gang, smeer twee boterhammen en maak koffie. Even later zit ik met het AD voor me aan de eetkamertafel. Heerlijk! Ik voel meteen het zaterdaggevoel opkomen.

De kranten van afgelopen vrijdag en zaterdag liggen er ook nog en ik besluit eerst die door te nemen. In mijn hoofd hoor ik Wilco zeggen: Oud nieuws! Ik moet er in mezelf om lachen. Hij heeft gelijk natuurlijk, maar ik vind het nu eenmaal fijn, al was het alleen maar voor de columns en de strips. Daar geniet ik namelijk altijd het meeste van en die wil ik dan ook absoluut niet missen.

De grote vraag is op vrijdag nog of Yuri van Gelder terug mag naar Rio om op maandag alsnog een gooi te kunnen doen naar een Olympische medaille. De weggestuurde “Lord of the Rings” heeft er wel vertrouwen in. Dit wordt echter in de zaterdagkrant totaal tenietgedaan. Yuri mag niet terug naar Rio; de rechter heeft geoordeeld dat hij terecht is weggestuurd.
Ik ken Yuri uiteraard niet, maar als er slechts een klein gedeelte waar is van alle verhalen die de ronde doen, vind ik hem geen slimme man. Je zou toch zeggen, dat juist hij, met zijn verleden, extra goed op zou passen op een evenement als dit. Zich geheel zou focussen op zijn wedstrijd en zijn eventuele “uitspattingen” zou bewaren voor na die tijd. Jammer dat hij dat blijkbaar zelf niet doorhad.

ADHet AD kopt zaterdag met een foto van Ranomi Kromowidjojo en Dafne Schippers op de voorpagina. De tekst erbij zegt alles: Goud waard! En zo is het op dat moment ook. Beide dames zijn ontzettend goed en zouden in theorie een medaille, goud of niet, moeten kunnen scoren.
Het loopt (en zwemt) allemaal anders. Dafne behaalt een goede vijfde plaats en Ranomi eindigt als prima zesde. Er heerst echter meteen een algehele teleurstelling dat “we” geen goud of een andere medaille behaald hebben en natuurlijk is dat jammer. Niet in de laatste plaats voor deze twee sportvrouwen zelf, die alles gegeven hebben. Dat maakt hen geen mislukkelingen, het betekent slechts dat andere dames nóg beter waren. En vergeet niet dat dit door Dafne en Ranomi behaalde resultaat op deze Olympische Spelen heel erg goed is!
Ranomi kan weer naar huis, maar Dafne heeft nog een kans op de 200 meter. Wat gun ik haar alsnog een medaille, maar wat blijf ik haar top vinden ook al redt ze het niet.

Terwijl ik nog verdiept ben in de krant van vandaag, hoor ik boven het brandalarm afgaan. Dat gebeurt vaker, zonder dat er iets aan de hand is. Toch loopt ik de trap op om dit te gaan checken, maar het geluid stopt weer spontaan. Ik kijk bij mijn zoon de slaapkamer in; hij mompelt wat maar is amper wakker geworden van het snerpende geluid. Ik draai me om en ontdek de wasmand met vuile vakantiewas. Oh ja, dat moet ook nog gebeuren, bedenk ik me en doe de eerste was in de machine. Voldaan loop ik weer naar beneden en ga verder met de krant.

Het is vandaag inderdaad net zaterdag……en wat geniet ik daarvan!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogs